Jak pokazują wyniki badań, dla zdecydowanej większości Polaków (51 proc.) bezinteresowna pomoc jest tożsama ze zrobieniem czegoś dla kogoś bez oczekiwania rewanżu. O połowę mniej respondentów było przekonanych o tym, że bezinteresowność polega na zrobieniu czegoś dla innej osoby z potrzeby serca (23 proc.). Co piąty uczestnik badania stwierdził, że bezinteresowność oznacza zrobienie czegoś za darmo (20 proc.). Potrafimy pomagać innym i robimy to coraz częściej. Problem pojawia się wtedy, gdy to my potrzebujemy pomocy. Silnie zakorzenione poczucie niezależności i autonomii, po prostu nam na to nie pozwala. Poza tym proszenie o pomoc może być postrzegane jako oznaka słabości czy braku samodzielności. Kulturowe wartości skłaniające do radzenia sobie samemu mogą sprawiać, że zwracanie się o wsparcie staje się trudne. Czego boimy się najbardziej? 

Obawa przed odrzuceniem i oceną
Jednym z głównych powodów niechęci do proszenia o pomoc jest obawa przed potencjalnym odrzuceniem lub oceną ze strony innych. Ludzie obawiają się, że prośba  może wpłynąć na ich reputację czy też być interpretowana jako przejaw słabości.

Presja społeczna i ostracyzm
W niektórych przypadkach istnieje presja społeczna, która sugeruje, że powinniśmy radzić sobie sami, a prośba o pomoc jest oznaką braku zdolności do samodzielnego rozwiązania problemu. To może prowadzić do akceptacji takich przekonań i utrudniać otwarte poszukiwanie wsparcia.

Kultura niechęci do wyznawania słabości

Badania psychologiczne dotyczące polskiego społeczeństwa podkreślają, że kultura niechęci do wyznawania słabości wpływa na opór w proszeniu o pomoc. Często istnieje przekonanie, że trzeba być silnym i niezależnym, aby być wartościowym członkiem społeczeństwa. Osoby, które boją się prosić o pomoc, często borykają się z problemami psychicznymi, takimi jak lęk czy depresja. Związane z tym jest przekonanie, że proszenie o wsparcie oznacza uznawanie własnej niemocy, co może być trudne do zaakceptowania.